IGN Pays-Bas
- 41 TESTS
- PAYS-BAS
- Voir le site officiel
Forza Horizon 6 is de droom van elke autofanaat die het afgelopen decennium om Japan heeft gevraagd. Playground Games levert niet alleen een oogstrelende, diverse en kolossale map af, maar innoveert ook prachtig met het dynamische systeem van 72 microseizoenen. De intense focus op de diepgewortelde JDM-autocultuur, de spectaculair verbeterde motorgeluiden en de verslavende bergwegen maken dit tot een absolute must-play voor racefans.
Al met al is Crimson Desert misschien niet zo baanbrekend als je zou verwachten, maar wel een game die ik met heel veel plezier opstart. De open wereld is niet alleen adembenemend, maar zit ook nog eens heel goed in elkaar. Je struikelt bijna continu over breinbrekende puzzels, geheimen en andere side content. Daardoor is het bijna een uitdaging om je echt op de main quest te focussen, maar dat komt ook een beetje doordat het verhaal niet zo heel sterk is. Wat daadwerkelijk uitdagend is, zijn de bossfights. In eerste instantie lijkt het door al het spektakel en de razendsnelle aanvalspatronen vaak hopeloos om die gevechten te winnen, maar uiteindelijk blijken ze toch erg goed in elkaar te zitten wanneer je het eenmaal doorhebt. De game zorgt op sommige punten wel voor wat lichte irritatie met dingen die eigenlijk onnodig je tijd verdoen.
Als fan van het eerste uur heb ik me prima vermaakt met deze remaster. Capcom voorziet de game van zowel een nieuwe lik verf als handige quality of life-upgrades, waardoor je weer even helemaal in dat ouderwetse avontuur kunt duiken. Toch is deze game denk ik niet voor iedereen geschikt. Dat hangt af van je tolerantie voor retro gameplay met een lik moderne verf. De game staat nog steeds als een huis, maar grafisch is het geen hoogvlieger en de ouderwetse cameratrucjes zijn soms flink onhandig. Wel voelt deze remaster véél beter dan die van deel één. Eindelijk autosaves, skippable cutscenes en on-the-fly wapenwissels. Capcom heeft hier écht gekeken naar wat er beter kon. Toch blijft het een remaster. Geen remake à la Resident Evil 2 of 4, die voor mij nog steeds de gouden standaard zijn. Jammer dat Capcom die aanpak niet op Onimusha heeft losgelaten. Maar goed, Way of the Sword komt eraan, dus de hoop leeft.
Ender Magnolia: Bloom in the Mist heeft me volledig gegrepen. Wat begon als een nieuwsgierige kennismaking met de wereld van Ender, eindigde in een game-ervaring die me avonden achter elkaar bezig hield. De vloeiende gameplay, het diepgaande summon-systeem en de prachtige audiovisuele presentatie tillen deze Metroidvania naar een bijzonder hoog niveau. Hoewel de manier waarop het verhaal wordt gepresenteerd in het begin wat afstandelijk voelt, viel uiteindelijk alles op zijn plek. De melancholische sfeer en het slimme gebruik van muziek en visuele storytelling maakten indruk, en de strategische vrijheid in combat hield de gameplay fris en uitdagend.
Liefhebbers van cozy games mogen Mika and the Witch’s Mountain niet missen. Ondanks de korte lengte en het feit dat de NPC’s wat oppervlakkig aanvoelen, is de game haar inspiratie op Kiki’s Delivery Service waardig. Of je nu met zeemeeuwen over de zee vliegt, pakketjes bezorgt of collectibles zoekt, Mika and the Witch’s Mountain is perfect om een lange, stressvolle dag mee af te sluiten. Door de lage moeilijkheidsgraad is de game ook zeer geschikt voor de wat jongere gamer.
Heb je ooit het Carcassonne bordspel als videogame willen spelen? Dorfromantik komt er verdacht veel in de buurt. Met zeshoekige tegels creëer je een rijk palet aan dorpen, bossen en akkervelden om heerlijk tot rust te komen. Voor de strateeg zit er een simpel doch effectief strategisch element in door de perfecte tegelplaatsing na te streven, terwijl de kunstenaar zich kan uitleven in creative mode. Een Switch-release was dan ook onvermijdelijk, want stilletjes puzzelen op de bank, in de trein of onder de dekens is exact waar deze minimalistische puzzelgame voor gemaakt is. Spijtig genoeg gaat dat wel ten koste van het broodnodige overzicht en de performance.
Toch is dat beetje onnodige herhaling een klein schoonheidsfoutje op een anders geweldige titel. Tails of Iron is prachtig, enorm sfeervol, en schattig en grof in gelijke mate. Als het daar bij bleef, was het al een bijzondere game. Het feit dat het ook nog eens erg strak speelt, is een bonus die ik niet aan zag komen. Tails of Iron is één van de meest sfeervolle, behapbare en toegankelijke games in het Soulslike genre.
Er is geen twijfel mogelijk of Ary and the Secret of Seasons het hart op de goede plek heeft, maar als Zelda-geinspireerde action adventure schiet het gewoon te kort. Qua inhoud, qua wereld, qua combat en qua technische uitvoering. Dit maakt Ary and the Secret of Seasons een typisch geval van ‘wat had kunnen zijn’, maar geeft niet voldoende reden om een aanschaf serieus te overwegen. Hoeveel pijn mij dit statement ook doet.
Zoals je gelezen hebt, vond ik Neon Abyss een heerlijke verslavingsgevoelige game. De opzet lijkt simpel maar er zit bijzonder veel diepgang in de details door de vele items. Hierdoor lijkt de balans in eerste oogopslag soms iets verstoord. Zeker als je met een hele rits aan upgrades, pets en hartjes door de levels heen schiet wordt de moeilijkheidsgraad aanzienlijk verlaagd, totdat je roekeloos wordt en opeens met maar een hartje de laatste eindbaas moet gaan proberen te verslaan. Het zijn die momenten dat de game je even een reality check geeft en weer laat weten dat je toch je best moet blijven doen. Ik heb er tot nu toe zeker van genoten en ga snel weer een run doen.
Tonight We Riot gaat niet zomaar over volksopstand: de problemen die het spel beschrijft zijn nu al voelbaar. Het is een activistisch spel. Het zegt: dit zouden we nú ook kunnen doen, met zijn allen. We hoeven alleen maar te beseffen dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, onder de hiel van de superrijken. Maar daarbij grijpt het naar ouderwetse, onmiddellijk herkenbare linkse symbolen, zoals een grote rode vlag met een gele ster erop. Als Tonight We Riot écht wil uitnodigen tot volksopstand, kan het beter dan oude symbolen uit de kast halen, met alle lastige bagage van dien.
DOOM Eternal is een ware zegetocht voor ID Software. Brutaal, blakend van het zelfvertrouwen en vol energie. DOOM Eternal is de singleplayer-FPS op zijn allerbest. Snel, hectisch, met een vleugje tactiek en meer dan genoeg worldbuilding dat ik nu al benieuwd ben naar wat ze hier verder mee van plan zijn. De campaign blijft van begin tot eind boeien en zit vol met unlockables en secrets om de speelduur van een uur of 18 nog verder op te rekken. Is het een perfecte game? Dat nog net niet, maar er komen maar zelden shooters zo dicht bij.
Wellicht was Snack World de moeite waard als deel van het cross-media-offensief dat Level-5 in 2016 op Japan losliet. Op zichzelf heeft The Dungeon Crawl echter te weinig te bieden om overeind te kunnen staan. De typische Level-5 stijl wordt gewaardeerd, maar de oppervlakkige gameplay, de vreemde, arbitraire spelsystemen en kwalijke stereotypen doen daar enkel aan af.IGN Pays-Bas est un site internet de jeux vidéo édité aux Pays-Bas
57 185
jeux référencés
268 586
notes de presse
10
membres
8
avis des membres
23 221
jeux classables
2
contributions
118M
avis des stores
10
succès débloqués